" دخترآفتاب"

    دیو:من دیوسیاهم ,خورشیدازآن من است.نمی گذارم هیچ نوری ازآن به زمین برسد .همه جا باید سردویخبندان باشد آهای بادکوهستان توباید هرکس راکه به طرف خورشید میآید اوراباسرمایت بلرزانی ونگذاری نزدیک خورشید شود.                                                                                                                                          بادکوهستان: باشد ای دیو سیاه هیچ گاه نخواهم گذاشت کسی به تویاخورشید نزدیک شود .                                        ( دیووباد درحالی که می خندند ازصحنه خارج می شوند).    (  خانه ی پیرزن)                                            پیرزن: چه دختر زیبایی! شنیده بودم که دختری موطلایی دریکی ازخانه های شهربه دنیا آمده است.                      ننه آفتاب:درست خاله, چندوقتی است که خداوند این فرزند زیبارابه ماداده است.                                          

 

 

 

 پیرزن:  می دانی مادر این دختر تو,دختر آقتاب است                         :دختر آفتاب!                                                                                                                   زنان ;دختر آفتاب!!                                                                                                                    پیرزن :آری دختر آفتاب.من قصهاش رااز مادربزرگم شنیده بودم .اومی

گفت :تنها دخترآفتاب است که می تواند شیشه ی عمردیوسیاه رابشکند وآفتاب راآزاد کند.                                                                                   زنان : آفتاب کیست!؟ آفتاب چیست!؟ دیو سیاه کیست !؟مگرآفتاب کجاست!؟                                               پیرزن :مادربزرگم می گفت : دیو سیاه نمی گذارد آفتاب برشهر مابتابد.او می گفت:آفتاب درآسمان است واگر دیو سیاه نباشد همه جاروشن می شود.                                                                                                      ننه آفتاب : درست این حرفهایی که تو می گویی من هم شنیده بودم .

 

دختران دستهای هم را گرفته وبا خوشحالی می خوانند:

دختر آفتاب آمد                                           خوشحال وشاداب آمد

 

او پیش ما مهمان است                                        مهمان ماخندان است

 

شهر ماشده چراغانی                                       خانه هاگرم مهمانی

اوهدیه ی الهی است                                         روشنگرسیاهی است

دختر آفتا ب:ننه ,آفتاب چیست ؟کجاست ؟چه رنگی است ؟چرا مردم من رادختر آفتاب صدا می زنند؟

ننه آفتاب :نمیدانم من آفتاب را ندیدهام . بهتر است دیگر این حرفها رانزنی دیو سیاه خیلی خطرناک است هرکس راببیندازبین می برد .

دختر آفتاب :باید بفهمم که آفتاب کجاست ؟دیو کیست ؟اون خاله پیرزن می گفت:فقط من میتوانم آفتاب رانجات بدهم ودیو رااز بین ببرم .بهتر برم خاله پیرزن را پیدا کنم وازاو بپرسم. (دختر آفتاب از خانه بیرون )

 

دختر آفتاب :آهای خاله پیرزن کجایی ؟کجا می تونم پیدات کنم.؟کجایی؟

 

پیرزن دنبال من می گردی ؟

دختر آفتاب : خاله ,آفتاب کجاست ؟چه رنگی است ؟دیو کجاست ؟

پیرزن :آفتاب مثل موهای تو روشن است ,نور داردوبا نورش همه جا را روشن می کند.ننه جان شهری که آفتاب نداشته باشد هیچ گل وگیاهی درآن سبز نمی شود ,درست مثل شهرما .پرنده ها دیگر به آن شهر نمی آیند .مردم همیشه درتاریکی سرما زندگی می کنند

دختر آفتاب : چرا مردم به جنگ دیوسیاه نمی روند؟

پیرزن :دختر موطلای من مردم دیو را ازیادبردهاند آفتاب راندیده اندونمی شناسند آنها نمیدانند اگر آفتاب به شهربتابد همه جاگرم وروشن می شود سبزه هامی رویند,پرنده ها همه برمیگردنند.

دختر آفتاب :چه باید بکنیم تا مردم آفتاب راببینند؟

پیرزن : (دختررابغل می کند )دختر نازنین من,موطلایی من این کاررافقط یک نفر می تواند انجام بدهد آن هم یک دختر.بله یک دختر........

(ننه آفتاب ناگهان متوجه پیرزن ودخترش می شود .جلو آمده دست دخترش را می گیردوباعصبانیت رو به پیرزن می گوید):آخر به موطلایی من چه کار داری؟چرا این حرفها رابه او می زنی؟اگر یک دفعه ی دیگربه دخترم نزدیک بشوی من میدانم وتو.

 

ننه آفتاب :دخترم من هم آفتاب رادوست دارم,دوست دارم شهر ماگرم وروشن شود اما,اما,..تونمی دانی دیو سیاه چقدر خطرناک است .هرکسی به اونزدیک شود آن راازبین می برد .حواست راجمع کن,دیگر نبایداز خانه خارج شوی وآن پیرزن راببینی .

دختر:نه مادر,اون پیرزن خیلی مهربونه.اون به فکر همه ی مردم ونجات شهرمان است.مادر بالاخره چی ؟یعنی نباید هیچ کاری کرد؟                                                                                                        

   ننه آفتاب : گفتم ازاین حرفها نزن.به من وتوربطی ندارد.                                                                             ( دختر آفتاب چند روزی رادرخانه می ماند.امانه حرفی نه خنده ای نه حرفی .........)( باروشن وخاموش شدن لامپ ).

( یک شب ننه آفتاب درخانه مشغول کاراست که دخترآفتاب یواشکی ازخانه خارج می شود . داخل کوچه کمی آنطرفتر پیرزن فانوس به دست منتظراست ).

پیرزن: می دونستم که می آیی چند روزیست که منتظرت هستم.

دختر:خیلی دلم می خواست که بیام اما.........

خاله پیرزن : ( بانگاهی به اطراف ) خیلی خوب ,دیگرحرفش راهم نزن.جان خاله می دانی چرانامت رادخترآفتاب گذاشتهاند؟                                                                                                                                  دخترآفتاب : نمی دانم.هروقت این سوال راازننه آفتاب پرسیدم جوابی نشنیدم.خله جان می شود شما جواب این سوالم رابدهید؟

خاله پیرزن :دخترآفتاب من فقط این رامی دانم توتنهاکسی هستی که میتوانی شیشه ی عمردیوسیاه رابشکنی و آفتاب رابه مردم هدیه کنی.وآنها راازتاریکی نجات بدهی .آن وقت ماهمه آفتاب راخواهیم دید.راستش رابخواهی من آفتاب راندیده ام ولی درباره ی زیبائیهایش از مادربزرگم خیلی شنیده ام .

دختر آفتاب : خاله آخر من یک دخترم چطورمی توانم به تنهایی شیشه ی عمردیورابشکنم ؟

پیرزن : تومی توانی .درراه کسانی هستند که یاریت خواهند کرد.

دخترآفتاب : خاله چطوری بایداین کاررا بکنم ؟می توانی راهش رابه من نشان بدهی؟

پیرزن :توباید شش شب دیگرصبر کنی .آن وقت شب هفتم خودت رابه کوهی که درآن طرف کوهستان قراردارد برسانی وآنقدرلالایی بخوانی تادیوسیاه به خواب برود.آخر خورشیددردست آن اسیراست ...دخترم بهتره برگردی خانه دیروقت است مادرت نگران می شود.

دختر آفتاب :باشد,باشد,خداحافظ .

( بعد ازچندبارتماشای ماه درشبها )

 

دخترآفتاب : مادر موهامو می بافی ؟

ننه آفتاب : چرانبافم ,بیادخترعزیزم,نگاه کن یک دامن قشنگ دارم برایت می دوزم وقتی ماه درآمدآن رابپوش وبرو همراه دوستانت بازی کن .

دخترآفتاب : ممنوننم ننه .من خوابم میآیدمیروم بخوابم شب به خیر ......

 

( بعدازکمی کارکردن ننه هم به خواب می رود)

( دخترنیم نگاهی به مادر می کند .مادربه خواب عمیقی فرورفته است .دختر,یواشکی بلند می شود لباس گرمش رامیپوشد,شالش رابرداشته روی دستش می اندازدوازخانه خارج می شود )  به طرف کوهستان به راه می افتد .هواسرد است .زوزه ی باد آزارش می دهد .در این میان ماه جلوی اوراروشن می کند .

 

( صداهایی پخش می شود .نرو,نرو- هوا سرداست  - راه خطرناک است ........)اما اوهمچنان جلو می رود.باخودش می گوید : من بایدبروم ,باید آفتاب رابه شهرم بیاورم وشهرم راازتاریکی نجات بدهم.می خواهم باآمدن آفتاب پرندگان دوباره شروع به آوازخواندن کنند وهمه جاپر شودازبوی سبزه وشادی . من ازهیچ چیز نمی ترسم,ازهیچ چیز....

( دوباره صداهایی شنیده می شود: نرو,نرو,...صدای زوزه و.......تااینکه دختر آفتاب به دهانه ی غار می رسد ).

صدا :آهای دختر آفتاب ..آهای....

دخترآفتاب : (باترس )کی بود,کی بود.خدایا خودت کمکم کن .نه من نباید بترسم .اگر بترسم نمی توانم شیشه ی عمر دیورابشکنم وبه هدفم برسم.

صدا : من اینجا هستم .پشت سرت روی تخته سنگ.

دختر آفتاب :چی پشت سرمن روی تخته سنگ؟ آخر توکه هستی؟

صدا : من یک پرنده هستم , یک بلبل که سالهاست آواز نخوانده ام. اما تو باید دختر آفتاب باشی .

دختر آفتاب : پرنده ی کوچک آخر تو مرا ازکجامی شناسی؟

بلبل : من وهمه ی پرندگان دیگر سالهاست منتظرت هستیم .دیرزمانی است قصه ات راشنیدایم.

دختر آفتاب :خوب حالا با من چه کارداری؟

بلبل : تو می خواهی به جنگ دیو سیاه بروی ؟

دختر آفتاب : با تعجب !تو ازکجا می دانی ؟

بلبل : گفتم که تورامی شناسم و قصه ات راشنیده ام.( بعد ازکمی سکوت ونگاه ) – دختر آفتاب تو می دانی چطور باید شیشه ی عمر دیو رابشکنی؟

دختر آفتاب : درست بالای آن کوه باید آنقدر لالایی بخوانم تادیو به خواب برود .

بلبل : درست است من هم با توهمراه می شوم .باید باهم بخوانیم .توبرو به طرف کوه من هم درست بالای سرت پرواز خواهم کرد .

دختر آفتاب : پس زودتر برویم که وقت تنگ است .برویم با هم لالایی بخونیم تادیو به خواب برود وآفتاب درآید.

باد :آهای دختر آفتاب من صدای شماها راشنیدم ,من هم می خواهم کمکتان کنم ,مثل بلبل.

بلبل : خوبه حالا شدیم سه نفر.

دخترآفتاب : توچطوری می توانی کمکم کنی؟

باد : من می توانم               صدای لالایی هایتان رابه گوش دیوسیاه برسانم .حالا راه بیفتیم که دارد دیرمی شود.

(  کمی راه می روند که صدایی دیگر به گوش می رسد)

صدا : من هم می خواهم کمکتان کنم .

دخترآفتاب : تودیگر چه کسی هستی ؟کجایی؟

دختر : من این جاهستم ,کناراین کوه.دخترآفتاب : این جا چه می کنی ؟اسمت چیست؟دختر : سلام اسمم آرزوست.من هم وقتی آن قصه ی قدیمی راشنیدم به این جاآمدم تاآفتاب وروشنی راازدست دیو سیاه نجات بدهم وآنراباخودم به شهرمان ببرم. اما,اماازاین جلوترنتوانستم بروم.

دخترآفتاب : چطور این همه مدت دوام آوردی؟چرا برنگشتی؟

آرزو : به کمک همین بلبل وکوهتوانستم دوام بیاورم.من راه برگشت رادرتاریکی گم کردم.

 

کوه تکانی به خود می دهد: من هم می توانم به شما کمک کنم .آخر من هم دیگر ازدست این دیوسیاه که آفتاب راپشتم پنهان کرده خسته شده ام.

دخترآفتاب : خیلی خوب شد .حالا باکمک همدیگر ویاری خداوندحتما" پیروز خواهیم شد.

کوه  : حواستان راخوب جمع کنید دیو بیدار هست وجلوی روشنایی راگرفته.دخترآفتاب حالا وقتش رسیده –بخوان,بخوان تادیو بدجنس پس از روزهابیداری به خواب برود.

بلبل  : درست است باید شروع کنیم.

( بلبل ودخترها شروع به خواندن می کنند)

دیوسیاه کاکل داره                                        ببین کاکل دوگل داره

بخواب ای دیو,دیوسیاه                                    لالالا,لالالا

دیو سیاه, لالا کنه                                             لالا زیر,آفتاب کنه

دیوسیاه, عجب قدی, عجب چشمی                       لالالا,لالالا

لالایی کن,لالالالا                                              لالاجانم ,لالاعمرم,لالالالا                                            دیو سیاه باچشمانی خواب آلوددرحالی که آفتاب رادردستانش گرفته به دخترآفتابودیگران نگاه می کندومی گوید :   دیو سیاه : چه زیبا می خوانید دوست دارم بازهم برایم بخوانید.احساس می کنم خیلی خسته ام.دیو خمیازه ای می کشد وکم کم به خواب می رود.

دخترهاوبلبل شروع به خواندن می کنند:

دیو سیاه کاکل داره                                              ببین کاکل دوگل داره                                          دیوسیاه,تاب داره                                                        دیو سیاه روخواب داره                                     بخواب ای دیو,دیوسیاه                                                  لالالا,لالالا

لالازیر,آفتاب کنه                                                 دیوسیاه,لالاکنه

دیوسیاه,عجب قدی,عجب چشمی                                    لالالا,لالالا

لالایی کن,لالالالا                                               لالاجانم,لالاعمرم,لالالالا

دیوآرام,آرام به خواب می رودوآفتاب شروع به نورافشانی می کند.

همه باهم می خوانند:

خورشید خانم آفتاب کن                                        برفها راکم کم آب کن

آفتاب خانم بیدار شو                                          مشغول کاروبارشو                                                    آفتاب بالای سنگ است                                      آفتاب خیلی قشنگ است

آفتاب خیلی قشنگ است                                     نورش طلایی رنگ است

خورشید کم کم بالامی آید,نورش همه جاراروشن می کند.دیو چشمانش رانیمه باز می کند....

باد: دخترآفتاب ,دخترآفتاب دیو,دیودارد بیدار می شود.زود باشید,زود برایش لالایی بخوانید.

دخترها همراه بلبل شروع به خواندن می کنند

خورشید بالا آمده ونورش رابه همه جا می تاباند.مردم شهر,همه خوشحال به طرف کوه می آیندوباهم فریاد می زنند لالایی بخوانید,لالایی بخوانید ,نگذاریددیو سیاه به این زودی بیدارشود .

دختر آفتاب,بلبل وآرزو دوباره شروع به خواندن می کنند.

دیوسیاه کاکل داره                                          ببین.........

صداها ضعیف وضعیف تر می شود.

دیو ازخواب بیدارمی شودوآفتاب رامی بیند که ازاودورشده ,باعصبانیت فریاد می زند: آهای دخترآفتاب آخرش کارخودت راکردی؟نابودت می کنم توودوستانت من راخواب کردید تاآفتاب راازچنگم درآورید؟

صداهای مردم:دیوسیاه کاکل داره                                   ببین کاکل دوگل داره

دیو سیاه.....                                                                                                                                دیوسیاه : نه دیگر من هرگزنمی خوابم.دیگر گول شما رانمی خورم.دیو دختر آفتاب راپرت می کند.دخترآفتاب             ....  به زمین می خورد.دیوپای خود راروی کمرش می گذاردوباعصبانیت فریاد می کشد.

کوه فریاد می زندومی گوید: لعنت بر تو ای دیوسیاه,آهای مردم حمله کنید .اورااز بالای من به پایین بیندازید.

آفتاب : بلبل زود باش بانوکت چشمانش راکور کن.                                                                                     ( صدای حمله ی مردم و...)

صدای نعره های دیوسیاه......افتادن دیوسیاه از کوه به پایین همان وشکستن شیشه ی عمرش همان.

همه با شادی برای آفتاب شروع به خواندن می کنند.

خورشید خانم آفتاب کن                                         برفهاراکم کم آب کن

خورشید خانم بیدارشو                                         مشغول کاروبارشو

آفتاب بالای سنگ است                                       آفتاب خیلی قشنگ است

آفتاب خیلی قشنگ است                                       نورش طلایی رنگ است

: عصمت خدری           مربی پرورشی ناحیه2زاهدان